Klasik bir insanım. Alışkanlıklarımdan vazgeçmek  zor gelir bana. Her zaman kullandığım eşyamı değiştirmek, hep kullandığım güzergahı değiştirmek, her zaman gördüğüm insanlardan ayrılmak zorunda kalmak....

Zor, zor, çoookkk zor… Şu anki halimi anlatamıyorum, kelimeler yetmiyor, doğru kelimeyi bile bulamıyorum. İnsanın sevdiği, alıştığı birini uzaklara göndermek.

Bugün canımın, ciğerimin bir parçasını çok uzaklara yolcu etmek için birazdan yola çıkacağım. İçim acıyor… Ama olsun o da orada sevdiği insana kavuşacak. O da oraya gittiği için mutludur şimdi. Onu arkasından el sallarken ne olacak bilmiyorum, tahmin bile edemiyorum. YAZAMIYORUM.

Kelimeler uçuşuyor ama ben doğru yeri bulup onları bir araya getiremiyorum. Yüzümde yarım yamalak bir tebessüm, içimde tarif edemediğim bir duygu…

Her şeyde bir hayır var biliyorum. Söyleyeceğim çok şey var ama dudaklarımı aralayamıyorum bile. Mutlu olun, büyük bir aile olun inşallah... Sözün bittiği yer burası!