İnsan etten kemikten yapılmış içine ruh konmuş duyguları hissetmeye yarayan bir metabolizmadır aslında. Hayatımız boyunca defalarca ayrılık yaşamışızdır. Ayrılığın çeşitleri vardır ama hepsinin sonucu aynıdır. Kalp acısı.

İşimiz gereği evimizden ayrılırız, sağlık nedeniyle ailemizden. Aşk ayrılığı vardır bir de. En zor olansa ölüm ayrılığıdır. Pek çok insan yaşamı nasıl gerektiriyorsa öyle yaşar ve fazla takılmaz ayrıntılara. Ama bir gurup insan vardır ki her duyguyu son seviyesinde yaşar. Kimisi de içindekileri beden diline dökemez. Susar... Kızımız, oğlumuz evlenir evden bir tabak eksilir içimize hüzün çöker. Daha sonra yavaş da olsa alışırız onlarsız aynı evde nefes almaya. Sonra bu ayrılığın yerine torun sevgisi düşer. Bu sefer de her geliş gidişlerinde torunumuzdan ayrılmak yakar yüreğimizi.

Evlilik yaşarsınız kimisi çok mutlu olur kimi mutsuz. İşte o mutsuz olan çiftler boşanmaya karar verir. Buyurun size hüzünlü bir ayrılık daha.

Bir yerde kalmak veya çalışmak zorundasınızdır eşinizden, çocuklarınızdan veya ailenizden ayrılmak zorunda kalırsınız. Yine yüreğinizin yarısı başka bedenlerde takılır kalır.

Ölüm bir gerçektir ve maalesef bunu her birimiz yaşayacağız. Ama en acı olan nedir bilir misiniz? Sevdiğiniz birini kaybetmek. İşte en acı olan ona bir daha sarılamayacak, öpemeyecek, konuşamayacak olmanızdır. Bu ayrılık daha bir başka acı verir.

Kısaca toparlayacak olursak, ayrılık dünyanın en katı ve en mücadele gerektiren duygusudur.

Her an sevdiklerimizden ayrılacakmışız gibi düşünerek yaşarsak eğer tabi ki hayattan keyif alamayız. Ama sevdiklerimizi ve çevremizdeki insanları kaybedebilme olasılığımızı arada sırada da olsa aklımıza getirerek yaşamak lazım bence.

Ayrılık acısını hiç kimsenin yaşamamamsı dileği ile sevdiklerinizle mutlu bir yaşam diliyorum...

Elize