Size nasıl anlatsam babamı, hangi kelimeleri yakıştırsam onun bedenine, kalbine, ruhuna bilemedim…

Babam her baba gibi eşine çocuklarına kol kanat geren, yemeyip yediren giymeyip giydiren bir baba.

Ancak onun diğerlerinden çok farklı bir yanı var. O benim babam.

Gülümsediği zaman gözlerinin içi ışıl ışıl olur, sevdiği zaman kalbini, yüreğini hiç kapatmadan sonuna kadar açarak sever, kızdığında tıpkı bir aslan gibi korkuturken korur, şefkatle kızar o an bile.

Nasıl anlatsam dedim ya o benim babam…

Bir tanecik, tek…

Ne zaman bir eksik yanım kalsa onu tamamlayan, ne zaman sevinsem gururlanan, üzülsem kan ağlayan…

Gözümün içine bakan, üzerime titreyen beni ben yapan babam…

Bazen düşünüyorum o olmasa ben ne yapardım diye ve hemen aklımdan atıyorum  onun yokluğunun olma halini, ihtimalini …

Bu gün onun, yani  biricik babamın doğum günü…

Göğsümü açsam içinden ellerimle kalbimi çıkarsam yine de anlatamam ona olan sevgimi…

Ben o kadar şanslıyım ki , neden derseniz bana verilen en kutsal hediyedir babam çünkü…

Ben onun kızı olmaktan hep gurur duydum, her zaman her yerde göğsümü gere gere söyledim kimin kızı olduğumu, babamı anlattım onlara…

Dürüstlüğü, sevgiyi, sahiplenmeyi, kısaca her şeyi ondan öğrendim ve hala da öğreneceğim çok şey var…

Dedim ya bu gün babamın doğum günü, istediğim tek şey onunla son nefesime kadar birlikte olmak, hiç ayrılmamak…

İçimde sakladığım ve anlatamadığım daha o kadar çok şey var ki babam için ama bu gün ona sadece doğum günü olduğu için haykırmak istiyorum…

Sevgili babacım! Seni çok seviyorum ve iyi ki varsın iyi ki doğdun…